Friday, August 18, 2017

The Spirit of Truth, the Advocate


“When the Spirit of truth comes, he will guide you into all the truth; for he will not speak on his own, but he will speak whatever he hears, and he will declare to you the things that are to come.” (Jn 16: 13)

The sixteenth chapter of the Fourth Gospel depicts the work of the Holy Spirit, the Advocate. Before Jesus enters into his Hour of passion, death, and resurrection through which he will be glorified, he consoles the disciples by promising the Paraclete, the Spirit of truth. Paraclete means consoler, helper, encourager or comforter. Jesus promises the spirit of truth to be with them forever to continue the divine mission revealed by him. The history of the Church shows that the accompaniment of the advocate empowered the disciples to meet the challenges and persecutions of the early century and to remain faithful to the abiding relationship with the lord till the last moment of their lives.

“The Word became flesh and dwelt among us.”(Jn 1:14) God himself tabernacle or dwelt among us. God pitched his tent among us. In the OT, we see people went to tent to meet God. A reflective reading of Nathanael meeting Jesus would enlighten us to understand that Jesus is the new Bethel, the house of God, where we can worship God.  (Jn 1:51) After the cleansing of the Temple, Jesus presented himself as the new temple where people can worship God. John is offering a new place of worship for the people who lost their place of worship, i.e. the Synagogue. Through Paraclete, we are invited to meet Jesus, the new tent, the new Bethel and the new temple where we can worship God. Jesus said to the Samaritan woman: “But the hour is coming, and is now here, when the true worshipers will worship the Father in spirit and truth. God is spirit, and those who worship him must worship him in spirit and truth.” (Jn 4:23-24) Paraclete is the guiding force who will make us true worshipers.

John presents the spirit as the rivers of life-giving water also. The flowing out of blood and water from the side of Jesus could be seen as the source of the sacraments.  This could also be reflected as the symbolic expression of the pouring out of the spirit. All these passages underline the central theme of our reflection on Paraclete. Jesus very clearly promises that Paraclete will lead us into all the truth and he would declare to us even those things that are to come. The Holy Spirit enables the believers to experience and remain in the active presence of the risen lord. Without the power of the Holy Spirit, no one can live out the Christian faith. The most wonderful promise of Jesus Christ to His disciples was the promise of the Holy Spirit, the advocate. Jesus wanted his followers to be clothed with the power from high, that is, with the anointing of the Holy Spirit. Jesus offers us the same spirit which was instrumental in the creation, incarnation, passion, death and resurrection of Jesus. The promise of Paraclete enables us to meet the new tent, the new Bethel, the new temple, Jesus, where we can meet and worship God so that we may be true worshipers who worship God in Spirit and truth.

Love, 
Augustine Mlavarayil CMI
Image Courtesy: https://www.fromtheabbey.com/keys-courtyard-christian-vocation/gifts-of-the-holy-spirit-empower-our-adventure-gift-of-fear-of-the-lord/  

Thursday, July 27, 2017

വിശുദ്ധിയുടെ മറക്കുട !


നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഒരു പാവം പുണ്യവതിയുടെ ഓർമ്മ പെരുന്നാൾ ആണ് ...
ലോകം ശ്രേഷ്ഠം എന്ന് കരുതുന്ന ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു പാവം അമ്മ... നമ്മുടെ അൽഫോൻസാമ്മ...
അഴിയുന്ന  വിത്തിലേ പുതുജീവൻ ഉണ്ടാകൂ എന്ന് നമ്മുടെ കാലത്തോട് സൗമ്യമായി മന്ത്രിക്കുന്ന സ്നേഹനാളം...
മുറിയുന്ന മുളംതണ്ടിൽ വിരിയുന്ന സംഗീതം പോലെ വിശുദ്ധിയുടെ മറക്കുട തീർത്ത പുണ്യതീർത്ഥം  ...

അൽഫോൻസാമ്മയെക്കുറിച്ചെഴുതിയ  ഒരു പുസ്തകം  വായിക്കുകയായിരുന്നു ... 
ഭരണങ്ങാനത്തെ ഒരു കന്യകാലയത്തിൻറെ  മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിൽ  മാത്രം ഒതുങ്ങിയ  ഒരായുസ്സിൻറെ  മുഴുവൻ  വ്യഥകളും  ഉൾപ്പോരുകളും  നിഴലിക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ അക്ഷരമാലയാണ്  ആ  പുസ്തകം ..ബലിയായി തീരുന്ന ഒരു  കൊച്ചു മാലാഖയുടെ ജീവിത കഥയുടെ നിർമ്മല വ്യാഖ്യാനം ... 
അവരുടെ നടുവിനെ  നീറ്റിയ  വേദനകളും  സഹനത്തിൻറെ    വിയർപ്പുകളും ചുംബിച്ച കുരിശുകളും  നിശബ്ദ രാത്രികളിലെ  കണ്ണീരും  ചേർന്നു പുസ്തകത്താളുകളെ ബലിയുടെ  ഗന്ധമുള്ളതാക്കുന്നു  ....
റോമുളൂസച്ചൻറെ  ഓർമ്മക്കുറിപ്പിൻറെ    പേര് ''സ്നേഹ ബലി  അഥവാ അൽഫോൻസാ ''...
ഇത്ര കണ്ടു സൗമ്യമായി  വ്യസനങ്ങളെയും തേങ്ങലുകളെയും  നേരിട്ട  ഒരായുസ്സിന്  സ്നേഹബലി എന്നല്ലാതെ  മറ്റെന്തുപേര്  നൽകും ?..

കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും പരിഹാസ വാക്കുകളും തെറ്റിദ്ധാരണകളും വല്ലാതെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞ ഒരു ജീവിതം... 
സ്വന്തം സന്യാസ കൂട്ടായ്മ പോലും വേണ്ട രീതിയിൽ മനസിലാക്കാതെ പോയതിന്റെ നൊമ്പരം ആത്മാവിൽ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്ന ഒരു പാവം പെൺകുട്ടി....
ആകപ്പാടെ അവളുടെ ആത്മാവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചത് നമ്മുടെ വലിയ പ്രീയോരച്ചൻ ഇടയ്ക്കു ഒന്ന് രണ്ടു തവണ വന്നു കണ്ടതാണ്... സ്വപ്നത്തിൽ ചാവറ അച്ചനെ അയച്ചു ഈശോ അവളെ സാന്ത്വനപ്പെടുത്തി....

ആത്മാവിൽ ഏറ്റു വാങ്ങിയ മുറിവുകളുടെ ആഴം കണ്ടാൽ മതി, അമ്മയുടെ  സന്യാസത്തിന്റെ വിശുദ്ധി അറിയാൻ... 
അൽഫോൻസാമ്മയുടെ ശരീരത്തിലും മനസിലും നിറയെ പരിക്കുകളാണ്... ആത്മാവിനെ ശുദ്ധി ചെയ്യാൻ , ഈശോയ്ക്ക് വേണ്ടി അമ്മ ഏറ്റു വാങ്ങിയ കുരിശുകൾ...
അമ്മയുടെ മുറിവനുഭവങ്ങൾ അറിയുന്ന ആർക്കും ഒന്നേ പറയാനാകൂ.... 
കുരിശു ചുമന്ന ഈശോയോട് അമ്മയുടെ ആത്മാവ് ചേർന്നിരുന്നു.... 
അതെ.....കുരിശിലെ ഈശോയോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നതാണ്‌ ശരിക്കും സന്യാസം...
അത് മാത്രം ആണ് അമ്മ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്... 
ഇടുങ്ങിയ വാതിലിൽ കൂടി കടക്കാനും.... നിലത്ത് വീണഴിയുന്ന ഗോതമ്പ് മണി ആകാനും....

നിലത്ത് വീണഴിയാത്ത എന്റെ സന്യാസം.... 
ഭൂമിക്കു കൊടുക്കാതെ പോകുന്ന ഹരിത ശോഭ.... അമ്മേ... പ്രാർത്ഥിക്കണെ...

കുറെ നാളുകൾ ആയി.... മനസ് നിറയെ അൽഫോൻസാമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ ആണ്...
കുരിശുമായി നടന്നു നീങ്ങുന്ന ഈശോ... 
പിന്നാലെ അടിമുടി ശരീരത്തിലും മനസിലും പരിക്കേറ്റു നമ്മുടെ അൽഫോൻസാമ്മ... 
വിശുദ്ധിയുടെ നിറക്കൂട്ട് തീർത്തു നമ്മുടെ അന്നക്കുട്ടി...
ഇത്രയും പരിക്കേറ്റ അമ്മയുടെ ആത്മാവിൽ നിറയെ ഈശോയുടെ സുഗന്ധം ആണ്....
She smells Christ...

ഗുരുനാഥയായ കന്യാസ്ത്രി അമ്മ എഴുതി തന്നു അമ്മ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ച ഒരു കുഞ്ഞു പ്രസംഗം ഉണ്ട്... അല്ഫോന്സാമ്മയെ കുറിച്ച്... " കുടമാളൂരിൽ മുട്ടത്തുപാടത്തു കുടുംബത്തിൽ യൗസേപ്പിന്റെയും മറിയാമ്മയുടെയും മകൾ ആയി 1910 ആഗസ്റ് 19 ന് നമ്മുടെ അന്നക്കുട്ടി ഭൂജാതയായി...."
ഓർമ്മകളിൽ ഏറ്റവും പ്രീയമുള്ള ജൂലൈ 28 അതാണ്....
മനുഷ്യരുടെ മുന്നിൽ നിൽകുമ്പോൾ ഉള്ള ഭീതി മാറിയ ദിനം... 
ഇന്നും മനുഷ്യരുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ കാണാമറയത്തു , വിശുദ്ധിയുടെ മറക്കുട തീർത്തു എന്റെ അമ്മ.... അൽഫോൻസാമ്മ... പ്രാർത്ഥിച്ചും വാക്കുകൾക്ക് ദൃഢത നൽകിയും കൂടെ നിൽക്കുന്ന നിലാവെളിച്ചം...

അമ്മയെ പോലെ സന്യാസത്തിന്റെ വഴികളിൽ നീങ്ങുമ്പോൾ മുറിവുകൾ ഏറ്റു വാങ്ങാൻ മടിക്കുന്ന എന്റെ ഒളിച്ചുകളി ഞാൻ അറിയുന്നു... സുഖത്തിനും സ്വസ്ഥതക്കും ഇട്ട വിളിപ്പേര് ഒന്നും അല്ലല്ലോ സന്യാസം...
അടിമുടി പരിക്കേറ്റ അൽഫോൺസാമ്മ ഒരു തിരുത്തൽ ശക്തി ആണ്... നമ്മുടെ രോഗാതുരമായ സന്യാസ സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക്...

അൽഫോൻസാ എന്ന വിശുദ്ധിയുടെ മറക്കുട എന്റെ ആത്മാവിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു... കുരിശിൽ കിടക്കുന്നവനും എനിക്കും ഇടയിൽ ഒരു സമാനതയും ഇല്ലല്ലോ എന്നോർത്തിട്ട് കണ്ണ് നനയുന്നു....അടിമുടി പരിക്കേറ്റവന്റെ പിന്നാലെ പോയിട്ടും മുറിപ്പെടാതെയും മുറിവേൽക്കാതെയും അതിനു തയ്യാറാകാതെയും ഞാൻ  ഇങ്ങനെ... രക്തസാക്ഷികൾ രക്തം കൊടുത്തു വാങ്ങിയ സഭയിൽ ഒരു തുള്ളി രക്തം പോലും ചിന്താതെ ഞാൻ....

ഈശോയേ.... എന്റെ അപ്പൂർണ്ണതകളും പരിമിതികളും പോരായ്മകളും നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരിക്കലും ഒരു തടസ്സമാകാതെ ഇരിക്കട്ടെ.... 
അമ്മയുടെ കൂട്ട് എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ  ക്രൂശിതനോട് ചേരാൻ  ആത്മാവിനെ ബലപ്പെടുത്തും.... 

അമ്മേ... അല്ഫോന്സാമ്മേ.... അമ്മക്കിഷ്ടമുള്ള ആ പ്രാർത്ഥന ഒരിക്കൽക്കൂടി ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആവർത്തിക്കുമോ? 
" ഈശോയേ... അവിടുത്തെ തിരുഹൃദയത്തിലെ തിരുമുറിവിനുള്ളിൽ ഞങ്ങേലെ മറക്കണമേ..."

സ്നേഹപൂർവം,
അഗസ്റ്റിൻ സി.എം. ഐ. 


Monday, December 5, 2016

ആദ്യം ബെഥേലിൽ, ഇടക്കെപ്പോഴോ പെനുവലിൽ , അവസാനം എൽ - ബെഥേലിൽ...

പഴയനിയമത്തിലെ യാക്കോബിന്റെ മനസിന്റെ തീർത്ഥയാത്രകളിൽ ആത്മാവിനെ ചേർത്ത് നിർത്താൻ വല്ലാത്ത ആഗ്രഹം !
മൂന്നു മനോഹരമായ ഇടങ്ങളിൽ,  കൂടെ നടക്കുന്ന ആ സ്നേഹസാനിധ്യത്തെ ജീവിത യാത്രകളുടെ ഊർജ്ജമായി തിരിച്ചറിയാൻ മാത്രം വെളിച്ചം ഉണ്ടായിരുന്ന പൂർവ്വപിതാവ്...
ആദ്യം ബെഥേലിൽ, ഇടക്കെപ്പോഴോ പെനുവലിൽ , അവസാനം എൽ - ബെഥേലിൽ...
ബെഥേലിൽ മയക്കത്തിനിടെ കണ്ട കോവണി... സ്വർഗത്തിലേക്ക് മാലാഖമാർ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയുന്നത്തിൻറെ ദർശന ലാവണ്യം...
സങ്കടങ്ങളുടെ രാവിൽ കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു തളർന്നു വീണപ്പോൾ , ആ പുഴവക്കത്ത് ആരോ ഒരാൾ... വിട്ടു പോകാതെ ആരോ ഒരാൾ.... അനുഗ്രഹത്തിന്റെ നിലാവെളിച്ചം ചൊരിയുന്ന ദീപ നാളം...
പിന്നെ... ജീവിച്ചിരുന്ന സംസ്കാരങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ പൂജിച്ചിരുന്ന അന്യദേവൻമാരുടെ വിഗ്രഹങ്ങൾ  തച്ചുടച്,
ഏക ദൈവത്തിനു ബലിപീഠം പണിയുന്ന പുരോഹിത മനസ്...

ബെഥേലിലും പെനുവലിലും എൽ ബെഥേലിലും മനസ് കൊണ്ടെങ്കിലും ഒന്ന് എത്താൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ !

ദൈവമേ...സ്വർഗത്തിലേക്ക് കയറുന്ന മാലാഖമാരെ എനിക്ക് കാണിച്ചു തരണമേ... എന്റെ ബെഥേൽ !
എന്റെ അരുതായ്മകൾ കൊണ്ട് മുറിവേറ്റു തളർന്നു വീഴുമ്പോൾ, അനുഗ്രഹിക്കാനായി നീ തട്ടി വീഴ്ത്തിയതാണ് 
എന്ന ബോധം തരണമേ... 
അന്ന് ഞാനും നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ കെട്ടിപിടിച്ചു കരയും... " അനുഗ്രഹിക്കാതെ എന്നെ വിട്ടു പോകരുതേ" എന്ന് നിലവിളിക്കും... എന്റെ പെനുവൽ !
അവസാനം നിന്നെ മാത്രം പൂജിക്കുന്ന, ആരാധിക്കുന്ന ഒരിടം...ജീവിതത്തെ അതിന്റെ എല്ലാ അനുഭവങ്ങളോടും കൂടി ചേർത്ത് വയ്ക്കുന്ന ഒരു അൾത്താര..." എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല; നിന്റെ ഇഷ്ടം " എന്ന് കണ്ണീരൊഴുക്കി പറയാൻ ഒരു ബലിപീഠം... എന്റെ എൽ - ബെഥേൽ !

ആമേൻ !


സ്നേഹപൂർവം,
അഗസ്റ്റിൻ സി.എം. ഐ. 


Thursday, September 15, 2016

The Sacred Space of Mary's Womb: The Holy Cradle for Eternal Word " Logos"


We recall Mother Mary with deep love and devotion because of two reasons.
1) Heaven certified that she is full of grace 
2) the most magnificent gift of Jesus Christ that the earth ever received was through the mediation of Mary.

The most beautiful tribute ever Mother Mary received was from another lady. While Jesus was saying this, a woman in the crowd raised her voice and said to him, “Blessed is the womb that bore you and the breasts that nursed you!” Recalling his own beloved mother Mary and all others who receive the word of God into their heart and soul, Jesus said, “Blessed rather are those who hear the word of God and obey it!” (Luke 11: 27 – 28)

We do recall the age old salute of angel Gabriel and venerate Mother Mary and adore her son saying “Blessed is the fruit of your womb.” When Jesus said his listeners that Good tree bears good fruit, he might have recalled his beloved mother Mary who gave him the most sacred space of her womb. Mother Mary is the field of holiness though whom the holy redeemer Jesus Christ was born. The Abba Father made her a temple of purity and love to prepare a space for his only begotten son to be born.

The womb of Mother Mary and the hands of every priest have the same mission. That is, gifting Jesus Christ to the world. So, it is befitting that we hold on to the motherly arms of Mary. Because, she knows better how to prepare a space of sanctity for the eternal word in the heart and soul.

Preparing a space for Christ is not an easy task. It demands a lot of prices from our part. The cost of discipleship or the price that we need to pay for our choice. Since I am not committed enough to bear Christ, the holy redeemer in the heart and soul, I remain fruitless in the discipleship. As I am not disciplined enough to prepare a sacred space for Christ, the word is not being made flesh in me.

Mother Mary has been knocking at the heart and soul of our lives in search of a sacred space for her beloved son to be born. Unfortunately, the age old from the inn keepers is still being repeated: There is no place for the child to be born. Let us reflect: Have our lives become a holy field for the eternal word to be born again? Has our short span of existence become another womb for Jesus Christ?

One of the deepest worries of the author of revelation was that he could not find anybody worthy to open the scroll and look into it. Rev. 5: 4 – “And I began to weep bitterly because no one was found worthy to open the scroll and look into it.”  Holding on to the motherly arms of Mary, let us be holy and worthy of opening the scroll and looking into it. Let us create a sacred space in our body, mind and soul for Jesus Christ to be born again and again through our lives. May Mother Mary intercede for us. Amen.

Image Courtesy : www.youtube.com












Sunday, September 4, 2016

ഗുരുക്കന്മാരെ നിങ്ങൾക്ക് !

ഗുരുക്കന്മാരെ നിങ്ങൾക്ക് !

"ജ്ഞാനിയായ  ഒരുവനെ കണ്ടെത്തിയാൽ അവനെ  സന്ദർശിക്കാൻ വൈകരുത്. നിന്റെ പാദങ്ങൾ അവൻറെ  വാതിൽ പടി  നിരന്തരം  സന്ദർശിക്കട്ടെ".(പ്രഭാ.6 :36 )
      
 ഒരാൾ  അയാളുടെ ആയുസ്സിൽ ജീവിതത്തിൻറെ  പച്ച തൊടാതെ തീർന്നു പോവുക എന്ന ദുരന്ത സാധ്യതയുടെ  കാഠിന്യം ഓർമ്മിച്ചെടുക്കാനാവുമോ ? ഏതാനും വത്സരങ്ങൾ  മാത്രമുള്ള ആയുസ്സിൽ  ജീവിതത്തിന്റെ ദൂത് ഭൂമിക്കു കൈമാറാതെ കടന്നു പോകുന്നത് ഒരു വിത്ത്  പടുമുളയാവുന്നതിനു തുല്യമാണ്. ജീവിതത്തിനു  പൂർത്തിയാക്കാൻ  ഒരു ദൂതും നിയോഗവുമുണ്ട്. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഈശോയുടെ ഉപമയിലെ അത്തിമരത്തെ   പോലെ ഫലം  നൽകുന്നില്ല   മാത്രമല്ല ,,നിലം പാഴാക്കുക കൂടി 
ചെയ്താലോ?..സ്നേഹത്തിന്റെയും അലിവിന്റെയും  നന്മയുടെയും അനന്ത  സാധ്യതകളെ ധ്യാനിക്കാതെയും  മനനം ചെയ്യാതെയും അമിതമായി  കലഹിച്ചും    പരിഭവം പറഞ്ഞും   സങ്കടപെട്ടും  ജീവിതത്തെ നമ്മൾ  വല്ലാതെ ഭാരപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് ...ഇരുളടഞ്ഞ  ചില ചിന്താ ധാരകളുടെ   ചൂണ്ട കൊളുത്തിൽ  നിന്ന്  ആരെന്നെ   രക്ഷിക്കും ?  ഗുരു  തുല്യനായ  ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ അതിനാകൂ.   ഒരു സുഹൃത്ത് ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നതിലും പ്രധാനമാണ്  ഒരു ഗുരു ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നത്...

'ഗുരു' എന്ന വാക്കിനർത്ഥം 'ഇരുളകറ്റുന്ന ആൾ ' എന്നാണ് . വെളിച്ചത്തിന്റെ  അസാന്നിധ്യമാണല്ലോ  ഇരുട്ട് . അങ്ങനെയാവുമ്പോൾ 'ഗുരു' വിനർത്ഥം 'വെളിച്ചം പകരുന്നയാൾ ' എന്നാകുന്നു . അലഞ്ഞു  മടുത്ത്  ചുറ്റിനും പരക്കുന്ന  കൂരിരുട്ടിൽ  വഴിയടഞ്ഞു ,  ഒടുവിൽ അരുതാത്ത ഏതോ വഴിക്കു തിരിയുന്ന എന്റെ ജീവനെ  വീണ്ടെടുക്കുന്നത്  ഉൾ വെളിച്ചത്തിൻറെ  കരുത്ത് നിറക്കുന്ന  ഗുരു സാന്നിദ്ധ്യമാണ്. അധികം ആയുസ്സില്ലാത്ത  പാഠപുസ്തക താളുകളിലെ  അറിവുകൾ മാത്രമായി ചുരുങ്ങുന്ന നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ശീലങ്ങളിൽ ജീവനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില പാഠങ്ങൾക്കു   കൂടി  നേരം കണ്ടെത്തുന്ന  ചുരുക്കം  ചില ഗുരുക്കന്മാർക്കുള്ള സ്മൃതി  പൂജയാണീ കുറിപ്പ് .. ഉവ്വ് , അങ്ങനെയുമുണ്ട്  മനുഷ്യർ .....നമ്മുടെ കുരുന്നു പ്രാണന് കാവലായി മാറുന്ന ചില നല്ല മനുഷ്യർ..ഇങ്ങനെയൊരു ചെറിയ സമൂഹത്തിൻറെ   കൊണ്ടാണ് ഭൂമി അതിന്റെ അച്ചുതണ്ടിൽ നിന്ന് തെറിച്ചു പോകാത്തത്‌ .ഈശോയുടെ  വാക്കുകളിൽ അവൻ തിരയുകയും കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ചെറിയ അജഗണമാണവർ..തലചോറിനു തീ പിടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ  പ്രതിജ്ഞയിൽ പഞ്ച പുണ്യാഹം നടത്തുന്ന ഗുരുക്കന്മാരെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ  ആദരവോടെയല്ലാതെ എങ്ങനെ  ഓർമ്മിച്ചെടുക്കാനാവും ? 
                         
                     അലിവും  നന്മയും നഷ്ട്ടപെട്ടു മണൽകാട് പോലെ തരിശായി മാറുന്ന   ജീവനിൽ പച്ചപ്പ്‌ നിറക്കുന്നത്  ഒരു ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യമാണ്..അവരോടു ചേർന്ന് നില്ക്കുമ്പോൾ   നെഞ്ചിലെ നന്മയുടെ നീരുറവകളെ  വീണ്ടെടുക്കാൻ പോലും നമുക്കാവുന്നു .ധൈഷിണികമായ ശക്തിയെക്കാളുപരി  നിർമല സ്നേഹത്തിൻറെ  മൂലധനം കൊണ്ടാണ് അവർ അമൃത ലേപനം നടത്തുന്നത് . ജീവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ജീവിക്കേണ്ട ജീവിതത്തിലേക്ക് അവരൊരു  കിളിവാതിൽ    തുറന്നു തരുന്നു. പിന്നെ കളഞ്ഞു പോയ ആത്മവിശ്വാസം  തിരികെ 
വരുന്നു.പുസ്തക അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക്  മാത്രമല്ല  നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്കും  മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കും അവർ വെളിച്ചം വീശുന്നു ..  ഇത്തരം സ്നേഹ സൗമനസ്യങ്ങൾക്കു      നമ്മൾ    എങ്ങനെ  പകരം വീട്ടും?
                    
ഒരു വൈദികൻറെ  പ്രഭാഷണം കേൾക്കുകയായിരുന്നു . പ്രഭാഷണശേഷം ,അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു  ഐ .ടി. കമ്പനിയിൽ ഉന്നത നിലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ അച്ചന്റെ  വിണ്ടുകീറിയ പാദങ്ങളിൽ (ക്രിസ്തുവിന്റെ  സുവിശേഷത്തിനു വേണ്ടി അലഞ്ഞു വിണ്ടു കീറിയതാണവ.) തൊട്ടു വന്ദിച്ചു 'ഞാനെൻറെ  ഗുരുവിനെ കണ്ടെത്തി' എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ  കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി..ജീവിതത്തിൽ അർഥം കണ്ടെത്തി എന്ന് ആ യുവാവ് പറഞ്ഞപ്പോൾ അതിലെ തൃപ്തി കൊണ്ട് അവൻ്റെ  കണ്ണ് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു ..തീർച്ചയായും  ധൈഷിണികമായ ശക്തി കൊണ്ടല്ല ,അച്ഛനവനെ  വീണ്ടെടുത്ത്  .തീർച്ച. ആകർഷമെന്നു  ഗണിക്കാവുന്ന ഏതോ ഒന്ന് ആ വൈദികൻറെ ഉള്ളടരുകളിൽ  
മേയുന്നുണ്ട് ..തീർച്ച.

ചാവറയച്ചനെയും  മദർ തെരേസയെയും ജോൺ പോൾ പാപ്പായെയും  ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ചില  ഗുരു സാന്നിധ്യങ്ങൾ  ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു ...
ഒരെഴുത്തുകാരൻ തൻ്റെ  ഗുരുവിനെ ഓർമ്മിക്കുന്നത് 'അലങ്കരിച്ച വൃക്ഷം' എന്നാണ്.ശരിയാണത്. അഗാധമായ നിലനിൽപ്പിനു  പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ജീവിത സഞ്ചാരങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന 'ഗുരുനാഥൻ വിശുദ്ധ വൃക്ഷ'മല്ലേ ?..ബുദ്ധന് ബോധിവൃക്ഷവും  പോലെ തന്നെ നമുക്ക് നമ്മുടെ ഗുരുക്കന്മാർ. ജീവിതത്തിന്റെ  മറ്റുപുറങ്ങളും  ആന്തരാർത്ഥങ്ങളും കാണാൻ കഴിവുള്ള വൃക്ഷത്തലപ്പുകളുടെ തണലിലിരുന്നു ധ്യാനിച്ച് നാം നമ്മളെ തന്നെ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു ..ഒരു ഗുരുവിന്റെ തണലില്ലാത്ത  ജീവിതത്തിനു  എന്തൊരിരുട്ടാണ്?
                           
കേട്ടിട്ടുള്ള അധ്യാപകരിൽ വളരെ ചുരുക്കം പേര് മാത്രമാണ് ജീവനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പാഠങ്ങൾ  തന്നിട്ടുള്ളത് . സിലബസിനും കരിക്കുലത്തിനും അപ്പുറത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടിപോകാനാകാത്ത അധ്യാപകരൊന്നും അധികകാലം  മനസിൽ  തങ്ങുന്നില്ല . അവർ നൽകിയ പാഠപുസ്തകങ്ങളിലെ അറിവ് കൊണ്ട് ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുമാവുന്നില്ല.അത് കൊണ്ട് ജീവിതത്തിൽ ഖനനം ചെയ്യേണ്ട അനന്ത സാധ്യതകളുടെ നിറക്കൂട്ടുകളെ കുറിച്ച്  പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന അധ്യാപകരെയാണ് ഇനിയാവശ്യം.
     അധ്യാപകൻ ,ശമ്പള കൊതിയായനായ തൊഴിലാളിയും ;വിദ്യാർത്ഥി  ഭീമമായ തുകകൾ കെട്ടിവച്ചു പഠിക്കുന്ന ഉപഭോക്താക്കളുമായി  വളരുന്ന ഇങ്ങനെയൊരു കാലത്തിൽ  വിദ്യാലയങ്ങൾ കമ്പോളങ്ങളായി  മാറുന്നു .ഗുരു ശിഷ്യ ബന്ധങ്ങളൊക്കെ പഴങ്കഥകളായി ചുരുങ്ങുന്നു.
കമ്പോളവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്ന കാലത്തിൽ അനാഥരാകുന്ന ഞങ്ങൾക്കു ആര് കാവലാകും? ആര് തണലേകും?
ആര് വെളിച്ചമേകും?

അധ്യാപനം  'GOD  GIVEN   DESTINY ' ആണ് എന്ന് വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.മരുഭൂമിയിലെ ഈന്തതണലു  പോലെ ഒരോർമയുണ്ട് .ഞങ്ങൾ ഒരു പറ്റം  വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് .പാവപ്പെട്ട  ഞങ്ങളുടെ  മാതാപിതാക്കളുടെ നിസ്സഹായത മനസിലാക്കി ,മെച്ചപ്പെട്ട പഠനത്തിന് ഒരു കൈ സഹായം നൽകിയ ഗുരുനാഥയെ ക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മയാണത് .ഇരുണ്ട കാലത്തെ നില വെളിച്ചം പോലെ ആ ഗുരു നാഥ  ഞങ്ങളുടെ ഓർമകളിൽ പച്ചകെടാതെ  നിൽക്കുന്നു ... ഒരു കന്യാസ്ത്രീ അമ്മയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ആ പ്രിയപ്പെട്ട ഗുരുനാഥ.... അവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു ആവർത്തിക്കും അധ്യാപനം  ദൈവനിവേശിതമായ  ഒരു ദൗത്യം തന്നെ ..

ഒരു പ്രാർത്ഥന കൂടി....ജീവനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട  പടങ്ങൾ പറഞ്ഞു തരുന്ന ഗുരുക്കന്മാരെ കൊണ്ട് ഭൂമി നിറയണം .ചുട്ടുപഴുത്ത  ഉച്ചവെയിൽ പോലെ  പൊള്ളുന്ന  യുവഹൃദയങ്ങളെ  ശാന്തമായ ആകാശത്തിൻറെ അറിവിലേക്കും നീലിമയിലേക്കും ക്ഷണിക്കാൻ അവർക്കേ ആകൂ ..പാഠപുസ്തകത്തിലെ  അറിവുകൾ അവസാന വാക്കല്ല  എന്ന് വെളിച്ചം കിട്ടിയ ഗുരുക്കന്മാർക്കുള്ള സ്‌മൃതിപൂജയാണിത് ..ഒപ്പം ദൈവനിവേശിതമായ  അധ്യാപന കർമത്തിലേക്കു  ക്ഷണം കിട്ടിയവരെ ക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളും .....


സ്നേഹപൂർവം,
അഗസ്റ്റിൻ സി.എം. ഐ. 


Image Courtesy : Ajith Kumar R (https://www.facebook.com/ajitpandalam)

Saturday, September 3, 2016

നീലക്കരസാരിയിലെ നിലാവെളിച്ചം !

നീലക്കരസാരിയിലെ നിലാവെളിച്ചം !

കൊൽക്കത്തയുടെ തെരുവുകളിലെ തൂപ്പു ജോലിക്കാരുടെ വസ്ത്രമായ നീലക്കര സാരിയും ക്രൂശിത രൂപവും  ധരിച്ചു ഈശോയുടെ കാരുണ്യത്തിന്റെ മുഖപത്രമായ മാറിയ ഒരു പാവം സന്യാസിനി... 
കരുണ നിറഞ്ഞ സ്നേഹം കൊണ്ട് കൊൽക്കത്തയുടെ തെരുവുകളിൽ  കനിവിന്റെ പുഴ ഒഴുക്കിയ ആയ നല്ല അമ്മയെ ഓർത്തു, നാളെ ആകാശങ്ങളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ വെള്ളരിപ്രാക്കൾ  പറന്നുയരും...
പ്രായോഗിക വാദികളുടെയും വിമർശകരുടെയും പരിഹാസങ്ങൾക്കു ജീവിച്ചിരുന്ന ദിനങ്ങളിലെ പോലെ തന്നെ ഇന്നും അമ്മ മറുപടി കൊടുക്കാൻ ഇടയില്ല...
ദൈവം സ്നേഹമാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു പാതമോസ് ദ്വീപിലിരുന്ന് കണ്ണ് നിറക്കുന്ന യോഹന്നാനെ പോലെ, കൊൽക്കൊത്തയുടെ  പുണ്ണ്യവതിയുടെ മുഖത്തെ ചുളിവുകളിൽ കൂടി, സ്നേഹത്തിന്റെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും കണ്ണീർക്കങ്ങൾ ഒഴുകുന്നു...
അന്ത്യ വിധിയിൽ ഓരോ മനുഷ്യനും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ചോദ്യങ്ങളെ ഗൗരവമായി എടുത്തതുകൊണ്ടു മാത്രം ലോകം ഉള്ള കാലത്തോളം , ഈശോയുടെ കാരുണ്യത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഉപമയായി, ആ അമ്മ ഓർമ്മിക്കപ്പെടും...
ചലം ഒഴുക്കുന്ന, പച്ച മാംസം മാത്രമായ മനുഷ്യക്കോലങ്ങളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പരിചരിക്കുമ്പോൾ അവർക്കൊന്നേ പറയാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു: " ഈശോയുടെ സ്നേഹം എന്നെ നിർബന്ധിക്കുന്നു"...
"മുറിയപെടുന്നിടത്തെന്റെ യേശുവുണ്ട്, മുറിപ്പാടിൽ  യേശുവിൻ മുഖമുണ്ട്" എന്ന ഒരു പാട്ടുണ്ട്...
കൊൽക്കൊത്തയിലെ അമ്മയെ കുറിച്ച് എത്രയോ ശരിയാണത്...
ഈ വരികളെ ആവർത്തിച്ചു ഉറപ്പിക്കുന്നു അവരുടെ സന്യാസ ജീവിതത്തിന്റെ വിശുദ്ധി...
തെരേസ എന്ന നാമം നമുക്ക് എത്രയോ പ്രീയപെട്ടതാണ് !
ആവിലയിലെ തെരേസ, ലിസ്സ്യുവിലെ കുഞ്ഞു തെരേസ, ഇപ്പം ദേ .... നമുക്ക് പ്രീയപ്പെട്ട, കൊൽക്കൊത്തയിലെ പാവങ്ങളുടെ അമ്മ തെരേസ, നീലക്കരസാരിയിലെ നിലാവെളിച്ചം !


 സ്നേഹപൂർവം,
അഗസ്റ്റിൻ സി.എം. ഐ.

Image Courtesy : www.thefamouspeople.com


തിബേരിയൂസിൻ കായലരികെ !

തിബേരിയൂസിൻ കായലരികെ 
തൂവെള്ള തൂകുന്നുഷസ്സിൽ 
കാത്തിരിക്കുന്നൊരു ദൈവം 
വിഫലമാം എൻ യാമങ്ങൾക്കൊടുവിൽ 
പ്രാതലൊരുക്കി അമ്മയെപോലെന്നെ 
കാത്തിരിക്കുന്നൊരു ദൈവം 

അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു കരഞ്ഞു തളർന്നൊരു 
നിരാശ തൻ രാവിലെൻ 
ജീവിതത്തിൽ നീ കൂട്ടായി വന്നു 
വഴിതെറ്റി നീങ്ങിയ ജീവിത പടവിൽ 
പ്രതീക്ഷ തൻ  പുലരിയിൽ 
കണ്മുന്നിലെത്തി നീ 
അപ്പമായി തീർന്നു 

കൂടെ നടന്നതും കൂട്ടായി തീർന്നതും 
പാഴ്വേലയാക്കി ഞാൻ 
നീ ഹൃദയത്തിൽ മുറിവായി മാറി 
നിന്നിൽ നിന്നും തിരികെ നടന്നിട്ടും 
പ്രാണന്റെ ശോഭയായി 
അരികിലണഞ്ഞു നീ 
വഴിയായി തീർന്നു 

സ്നേഹപൂർവം,
അഗസ്റ്റിൻ സി.എം. ഐ.


Image Courtesy : s370.photobucket.com